Corona Challengers: volunteer chefs

Standard

The second wave of COVID has not only seen a surge of cases but also a surge in the humanitarian support that is coming in from across the globe. In Chennai, for example, there’s been a spurt in the number of people offering to cook for COVID patients. Many of them are recuperating at home and are struggling to have good nutritious food.

We present a snippet of some women who from little known cooks have now become Annapoornis (Goddess of nourishment) for COVID patients in Chennai.

Passion turns to purpose
Rama Parthasarthy discovered her love for cooking much before she became a teenager. But it wasn’t until the outbreak of the pandemic last year that Rama’s culinary delights started making its entry into Chennai homes.  

Rama’s daughter-in-law, Shivakrupa Rajaram, who helps her in this venture, told The Better India.

“We saw what the virus was doing to people, and we decided to start making nutritious meals for those who needed it. The meals are what we eat ourselves at home, comprising of rasamsambar, vegetable and rice,” she says.


Initially Ramaa’s Kitchen catered to people in and around Mylapore but as word began to spread they started delivering to other areas as well. On an average, Ramaa’s Kitchen provides 20 lunch orders and about 8 dinner orders every day.


Drawing from one’s experiences

For people like Divya Keswani, the decision to start cooking for COVID patients stemmed from her family’s own experience of dealing with COVID. Last year, when her family contracted COVID, they were fortunate to have a strong support system in the form of extended family and friends who took care of them. So, when they began to hear about people struggling to meet nutritional requirements while in isolation, in this second wave, they decided to do their bit. Divya, along with her mother-in-law and father-in-law began providing home-cooked meals for COVID patients, often adding into the food hamper some healthy snacks.  

Similarly, Deshna Krupa, too, put out a message on Twitter to offer food for COVID patients. Ten members of their 14-member family had tested positive for COVID last year. Given the spike in cases this time around, she and her mother Ahalya decided to help by providing home-cooked food for COVID patients who are under home isolation.

Having herself recovered from COVID, Jayalakshmi Sundaresan, a costume designer, understands the importance of consuming nutritious food and that’s why she decided to do the same for others. She and her mother, Kalavathy Sundaresan, have so far provided home-cooked food for around 30 people. Their menu includes watermelon juice, salad, fruits, and pappadam.

Pooling in

But given that these are all initiatives, offered free and with limited human resources, the women are also only able to commit to a certain number of orders in a day. Like Neeta Jessani, an interior designer and baker, who along with her mother, limits the orders to 10 people at a time. The mother-daughter duo sends food for those individuals who live alone or those who have “exhausted their resources” or “can’t afford buying food from outside” and therefore are unable to afford nutritious meals.

A speech pathology student, Deepika Venkatachalam started the #CookforCovid initiative with a simple post offering to provide food for ‘home alone’ quarantined people. The initiative has built a community of 150 volunteers who prepare food and 70 of them who deliver it.

Inspired by her friend Harshni Sreedhar, who was cooking for COVID patients, Deepthi Tanikella too decided to join in and started Meals for Madras. But soon they realised they needed a mechanism to anchor this increasingly growing number of volunteers who wanted to provide food for those affected by COVID and recuperating at home. In stepped in, Srinidy Ravichandran who developed a glide app through which those looking for home-cooked meals can find a cook and those wanting to cook a meal can offer their service.

‘Mission Upkhar’ was started by Abinaya Karthick to provide meals to underprivileged patients. From the central kitchen in Villivakkam, the staff prepares and delivers all three meals, health malts, kabasura kudineer and kashayam to patients.

Apart from COVID patients, Janaki Kanya Rajesh, another volunteer in the city, has been delivering meals for elderly couples who have tested positive and are unable to cook for themselves.

Quietly and diligently from their humble abodes, unflinched by the sweltering Chennai summer, a steady stream of volunteers are cooking and serving COVID patients with the recipe to good health – nutritious home-cooked meals garnished with love and compassion.

Hate Speech during Election Campaigns: A Petition for Action

Standard

March 25, 2021

Chief Election Officer, Tamil Nadu 

Dear Sir,

We, the undersigned, as citizens, professionals and women’s rights advocates in Tamil Nadu are writing to demand that you take action against Mr. Dindigul I. Leoni and candidate Mr. Karthikeya Sivasenapathy for the former’s misogynistic statements in the course of his Assembly election campaign in the course of the latter’s election campaign.

We are appealing to you, Mr. Chief Electoral Officer, in recognition of the fact that political parties will hesitate to withdraw a candidate two weeks ahead of an election.

Candidates who vilify members of any gender, caste or community in the course of an election campaign, including making personal comments on their appearance or lifestyle, are not deserving of the honour of representing any of us. Their tolerance of hate speech by their supporters is an equal offence. This is also true of political parties who tolerate this culture of vilification and hate speech in their self-interest.

While the Model Code of Conduct prohibits caste or communal comments and provocations and it forbids candidates from insulting each other, it carries no such provision with respect to slurs and insults against women and gender minorities. We ask that you set a precedent by penalising this candidate immediately.

It is time that misogynistic, homophobic and transphobic speech were made disqualifications for the honour of serving in our legislatures, along with histories of sexual harassment and violence. Please take action that initiates that change in our election laws.

As the Prajnya Gender Equality Election Checklist states, “Democracy without gender equality is incomplete and imperfect.” As the guardians of India’s electoral democracy, it is up to the Election Commission to introduce and promote a more gender-sensitive and inclusive election culture, by:

1.       Banning misogynistic, homophobic and transphobic speech; and

2.      Barring candidates charge-sheeted or convicted of sexual and gender-based violence and harassment.

This outrageous campaign speech by Mr. Dindigul I. Leoni offers you an opportunity to act in the interest of 3.18 crores women voters in Tamil Nadu—the majority of voters, as you know, in this state. You must act, Mr. Chief Election Officer, because without your action, you know that the political parties that field such obnoxious candidates will not.

We look to you in the hope that you will stand up for the Constitution that sees all of us as equal citizens, equally entitled to dignity. We ask you to penalise the campaigner, the candidate and warn political parties to stop the use of offensive language.

Yours truly,

Swarna Rajagopalan 

Sujata Mody

ACR Sudaroli

Copied to:

  • Chief Election Commissioner, India
  • The Chief Minister, Tamil Nadu
  • Chairperson,Tamil Nadu State Commission for Women 
  • Secretary, Law Ministry, Tamil Nadu
  • Chief Justice, Madras High Court
  • President, Dravida Munnetra Kazhagam

This letter is also online here and it will be available for others to view and endorse.

Bad guys don’t harm good girls. #myth

Standard

Among the many ridiculous theories patriarchy spins as a disguise for its sanction of male entitlement and violence, is the idea that if girls are good, or in Mr. Kamalahaasan’s words ‘dignified’ and ‘confident,’ men will not harm them. The more old-fashioned version of this is the judgment expressed by luminaries in the aftermath of the 2012 Delhi gang-rape that had the victim prayed or had she addressed the assailants as brother, they would have spared her. There are more things wrong with this thinking than I can digress to point out this morning.

What brings on this observation (and blogpost)? These two tweets: one by @angrybirdu with an old video clip featuring Mr. Kamalahaasan’s views and one by the man himself, as recently as last Saturday.

When celebrities say stupid things about sundry topics, it does not matter. But when their utterances trivialise a deep-rooted systemic problem that has horrendous consequences for people’s lives, it matters because people pay attention to their words and in societies with strong fan cultures, they take those words as gospel. When such a celebrity has also entered the public, political domain, claiming to want to make a change, one must ask: What sort of change? Ending corruption alone is a superficial, even cosmetic, change in a society rife with inequality and discrimination. Just quoting Periyar and Ambedkar without understanding that equality must mean gender equality is, in fact, an actor spouting lines written for a role.

With State Assembly elections imminent, and Mr. Kamalahaasan’s party making a serious bid to contest, we must consider his impact on the election discourse and on the election results. If politicians do not care about gender equality and are happy to wear their misogyny on their sleeve as a marker of masculinity, remember they are a subset of the electorate which does not care and is happy to vote for them regardless.

When and how do we change this? Can we seek a commitment from political parties–understanding that it will be expedient and insincere–to at least make a token endorsement of the recommendations in the Prajnya Gender Equality Election Checklist?

As for voters: Change begins with us. Let us quickly mount the pressure on political parties as they start to prepare nomination lists and manifestos for upcoming elections. Show that you care, and signing this petition is one way to do that.

How you spend your time: the role of caste and gender

Standard

Rukmini S explores the key findings from the first ‘Time Use’ Survey conducted by the government. The survey, a first by the government in 20 years, shows the strong role of gender in determining how people spend their time. According to the survey, just 6% of men participate in cooking in any manner, and just 8% do any house cleaning.

Women spend 84% of their working hours on unpaid activities, while men spend 80% of their working hours on paid work.

Upper caste men and women have the most time for self-care and maintenance activities, including sleep, while Scheduled Caste and Scheduled Tribe men and women have the least time among social groups.
Key highlights of the survey:

  • The poorest Indians spend the least time on paid work, and the richest Indians have the least time for sleep.
  • Upper castes spend the most time on religious practice, have the most time to watch television and use other media, and have the most leisure time
  • In Telangana and Tamil Nadu, women spend over 30% of their working hours on paid work, while in Bihar and Uttar Pradesh fewer than 10% of women’s working hours result in any pay.
  • Men aged 15-59 in Haryana do the least housework – just 15 minutes in a day.

Read the full article here: Your caste and class determines how you spend time

#Beijing25 || கண்ணோட்டம்: விஜயகுமார் விவேக்கா, பெண்களின் வறுமைக்கான கட்டமைப்பு வேர்கள்

Standard

பெண்களின் வறுமைக்கான கட்டமைப்பு வேர்கள்

விஜயகுமார் விவேக்கா

பெய்ஜிங் செயல்பாட்டு தளத்தின் இருபத்தி ஐந்தாம் வருடம் நிறைவினை கொண்டாடும் விதமாக நடத்தப்பட்ட ‘கண்ணோட்டம்’ கட்டுரை போட்டியில் கலந்து கொண்டு பரிசு பெற்ற விஜயகுமார் விவேக்காவின் கட்டுரை இது.

#Beijing25 || கண்ணோட்டம்: ர. மேனு , பெண்களின் வறுமைக்கான கட்டமைப்பு வேர்கள்

Standard

பெண்களின் வறுமைக்கான கட்டமைப்பு வேர்கள்

~ ர.மேனு

        இன்றைய காலக்கட்டத்தில் கொடிய நோயினால் இறப்போரை விட அதிகமாக வறுமையினாலேயே  இறக்கின்றனர். வறுமை எனும் மாபெரும்  கொடிய நோயினால் பாதிக்கப்படுவது அதிகமாக அபிவிருத்தி  அடைந்து வரும் நாடுகளிலேயே .வறுமை  என்பது அடிப்படை தேவைகளான “உணவு, நீர், உறையுள், கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும்  முறையான கழிவகற்றும் வசதிகள் ” என்பன பூரணமாக பூர்த்தி செய்யப்படவில்லை என்றால் வறுமை என்றும் மற்றும் “நாளாந்த வருமானம் $ 1.25 விட கீழ் நிலையில் இருந்தால் வறுமை”  எனவும் வறுமைக்கு பல வரைவிலக்கணம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. மற்றும் அக்டோபர் 17 ஆம் திகதி உலக வறுமை ஒழிப்பு தினமாக ஐ.நா சபையினால் பிரகடனம் செய்யப்பட்டுள்ளது .

         1950,1960 காலக்கட்டத்தில் “பசுமைப்புரட்சி “ஏற்பட்டது. உலக நாடுகளில் ஏற்பட்ட வறுமை சூழ்நிலையினை குறைப்பதற்காகவே இந்த பசுமைப்புரட்சி ஏற்படுத்தப்பட்டது. ஆனால் பசுமைப்புரட்சியின் விளைவினாலே இன்று வறுமை சூழல் நிலவிவருகிறது. காரணம் உலகம் முழுவதும் உலகமயமாக்கப்பட்டு வருகிறது .  நவீனமயமாக்கப்பட்டமையால் தேவைகள் அதிகரித்து வருகிறது. மற்றும் அளவுக்கு அதிகமான வளங்களை பயன்படுத்தி வருகின்றனர். மற்றும் உற்பத்தி செய்யப்படும் பொருட்கள் உள்நாட்டுப் பாவனையாளர்களுக்கு கிடைப்பதில்லை. அவை முழுமையாக   ஏற்றுமதி செய்யப்படுகின்றன. இந்த காரணங்களினாலேயே உள்நாட்டில் வறுமை ஏற்படுகிறது.  அந்த வகையில் நான் வாழும் இலங்கை நாட்டில் வடக்கு ,கிழக்கு மாகாணங்களில் மற்றும் பொலனறுவை மாவட்டத்தின் சில இடங்களிலும் அதிகமாக வறுமையினால் பாதிப்புகள் ஏற்பட்டுள்ளன. மற்றும் கிராமபுறங்களிலும், நகர்ப்புற சேரிகளிலும் வாழ்கின்ற மக்கள்  வறுமையின் உச்சக்கட்டத்தில் காணப்படுகிறார்கள். அத்துடன் பசி ,பட்டினியால் தினம் தினம் இறக்கின்றார்கள்.

        வறுமை அடித்தளத்தில் பெண்களின் மீதே தாக்கத்தை செலுத்துகிறது .எடுத்துக்காட்டாக இயற்கை அனர்த்தம், வீதி விபத்தில் கணவனை இழந்தோர் ,கணவனால் கைவிடப்பட்டவர்கள், விவாகரத்து பெற்றவர்கள் ,மற்றும் யுத்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்டு கணவனை இழந்த பெண்களின் குடும்பத்தில் பெண்களே தமது குடும்பத்தை தலைமை தாங்குகின்றார்கள். இந்த சூழ்நிலையில் வறுமை  பெரிதும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இலங்கையில் உள்நாட்டுப் போரால் பாதிக்கப்பட்டு கணவனை இழந்த பெண்கள், ஊனமுற்றவர்கள் உள்ள குடும்பங்கள், காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பங்களில் வறுமை கோரத்தாண்டவம் ஆடுகின்றது.

       வேலையின்மை பிரச்சினையும் வறுமைக்கு முக்கிய காரணம். வேலைவாய்ப்புக்கள் இல்லாத காரணத்தால் வாழ்வாதாரம் தாழ்வு நிலையில் இருக்கிறது. இவ்வேலையின்மை காரணத்தால் வறுமையினைப் போக்குவதற்காக பெண்கள் “வீட்டுவேலைத் தொழிலாளர்களாக” வெளிநாடுகளுக்கு வேலைக்கு செல்கின்றார்கள்.  உதாரணமாக மத்திய கிழக்கு நாடுகள். இவர்கள் வீட்டுத்வேலைத் தொழிலுக்கு செல்வதால் பல்வேறு சவால்களுக்கு முகம் கொடுக்க வேண்டி உள்ளது. சமூகரீதியில் பல்வேறு இன்னல்கள், குடும்பங்கள் இடையே பிணக்குகள், பிள்ளைகள் ஆதரவற்றுப்போதல், கணவர் மறுமணம் செய்தல் என பல பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்கின்றனர். அதுமட்டுமின்றி அவர்கள் வேலை செய்யும் இடங்களில் பாலியல் வன்கொடுமை, சம்பளம் முறையாகக் கொடுக்காமை, அதிக நேரம் வேலை செய்ய வேண்டிய கட்டாயம், அடிமையாக நடத்துதல் என்று இவர்கள் உடல், உளரீதியான பிரச்சினைகளை அனுபவிக்கின்றார்கள். பெண்கள் இவ்வாறான சவால்களை எதிர்கொள்ள முக்கிய காரணம் வறுமை. இது தாக்கம் செலுத்தாவிடில் பெண்கள் இவ்வாறான வன்முறைக்கு முகம் கொடுக்க வேண்டியிருக்காது.

          பெண் தலைமை தாங்கும் குடும்பங்களில் வாழ்வாதாரம் குறைவாகவே காணப்படும். பெண்களுக்கான முறையான வேலைவாய்ப்பு இல்லை. இவர்கள் கூலி வேலை செய்வார்கள் எனின்  ஆண்களை விட குறைவாகவே  ஊதியம் கூறுகின்றார்கள். ஏனென்றால் ஆண்களை விட பெண்கள் வலிமை குறைந்தவர்களாம். மற்றும் ஆணுக்கு நிகராக பெண் வேலை செய்ய முடியாதாம் என ஆணாதிக்க சமூகத்தின் கூற்றுக்கு இணங்க குறைவான சம்பளம் பெறுகின்றனர். அதற்கேற்றவாறு அத்தியாவசிய பொருள்களின் விலை உயர்ந்து கொண்டே போகிறது. இதனை வேண்டி உண்பதற்கு பணம் இல்லாத காரணத்தால் பசியும் பட்டினியுடனும் இருக்க வேண்டியநிலை ஏற்படுகிறது.

       இதற்கு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு நாம் இன்று வரை எதிர்கொள்கின்ற மாபெரும் பிரச்சினை “COVID 19″எனும் வைரசின்  இன் தாக்கம். இவ் நோயினால் இறப்பவர்களோடு, வறுமையினாலும் மக்கள் தினம் தினம் செத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். ஊரடங்கு உத்தரவு காரணமாக ஊர்கள் முடக்கப்பட்டிருந்த நிலையில் அனைவரும் வீடுகளில் முடங்கிக் கிடந்தார்கள், உண்பதற்கு உணவு இல்லாமல், குடிக்க தண்ணீர்கூட இல்லாமல், வேண்டி உண்பதற்கு பணம் இல்லாமல் அத்தோடு விலைவாசியும் வானைத் தொடும் அளவிற்கு உயர்ந்து கொண்டே போனது. பணம் உள்ளவர்கள் கொரோணா விடுமுறையை சந்தோசமாக  கொண்டாடினார்கள். ஆனால் பணம் இல்லாதவர்கள் உண்ண உணவு இல்லாமல் தினம் தினம் திண்டாடினர்கள்.

         வறுமையும் நமது சமூகம் போன்று எண்ணத்தைக்கொண்டுள்ளது. ஏனென்றால் அதுவும் தனது உக்கிரத்தனத்தினை தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் மீதே காட்டுகிறது. தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் சமூகத்தில் வாழக்கூடாது என்று சமூகம் நினைப்பதை போலவே வறுமையும் தாழ்த்தப்பட்டவர்களை அளழிக்கின்றது. கல்வி அறிவும் வறுமைக்கான காரணங்களில் செல்வாக்கு செலுத்துகின்றது. பெண்களுக்கு முழுமையாக கல்வி கற்கும் உரிமையினை கொடுக்கவில்லை. பெண்கள், ஆணாதிக்க கட்டமைப்பின் கட்டுப்பாட்டில் வாழ்ந்து வருகின்றனர். திருமணத்திற்கு பின் கணவனால் பாலியல் ரீதியான வன்முறைகள் செய்யப்படுகின்றது. அதிக குழந்தைகளை பெற்றெடுக்கிறார்கள். ஆனால் அக் குழந்தைகளை வளர்க்க முடியாமல் போகின்றது. ஏனென்றால் வறுமையினால் போதுமான வசதி வாய்ப்புகள் இல்லை.

    இஸ்லாம் மதத்தினை காரணமாக காட்டி பல தார திருமணம் செய்கின்றார்கள். பின்னர் மனைவிமார்களை சமமாக வைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை என்று அவர்களை விட்டு விலகிக் செல்கிறார்கள். இதனால் அந்த பெண்ணும் குழந்தைகளும் ஆதரவற்ற நிலையில் நடுத்தெருவில் நிற்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. இந்த சூழ்நிலையில் இவர்களால் வாழ்வாதாரத்தை பெற முடியாமல் வறுமையினால் பட்டினி கிடக்க வேண்டிய நிலைமை. அதுமட்டுமின்றி கணவன் குடிகாரனாக இருந்தால் அந்த குடும்பங்கள் மிகவும் மோசமான நிலையில் இருக்கும். அதை வார்த்தைகளால் சொல்லவே தேவையில்லை. பெண்களுக்கே குடும்பத்தினரை பராமரிக்கும் பொறுப்பு இருக்கின்றமையால் வீட்டில் கிடைக்கும்குறைந்தளவானஉணவினை பகிர்ந்து கொடுத்து விட்டு எஞ்சியுள்ளதை உண்பாள். இதனால் பல்வேறு ஊட்டச்சத்து குறைபாடு நோய்களுக்கு உள்ளாகின்றார்கள். இவ்வாறு பல காரணங்களினால் பெண்கள் வறுமையின் அடிப்படை கட்டமைப்பில் பெரிதும் பாதிக்கப்படுகிறார்கள்.

        

#Beijing25 || கண்ணோட்டம்: எஸ். சுப்புலக்ஷ்மி, பெண்களின் வறுமைக்கான கட்டமைப்பு வேர்கள்

Standard

பெண்களின் வறுமைக்கான 
கட்டமைப்பு வேர்கள்

—எஸ். சுப்புலக்ஷ்மி

 மங்கையராய் பிறப்பதற்கே நல்ல மாதவம் செய்திட வேண்டுமம்மா ”  இந்த வார்த்தைகள் செவிக்கு இனிதாய் இருந்தாலும் இயல்பு வாழ்க்கையில் பொருந்தாத ஒன்று. பெரும்பாலன பெண்கள் இந்த மாதவத்தை விரும்புவதில்லை, அதற்கு பல காரணங்கள் இருந்தாலும் வறுமை முக்கிய காரணம். ஒரு குடும்பம் செழித்திருந்தாலும் பெண் தான் அனுபவிக்கிறாள் , ஒரு குடும்பம் வறுமையால் வாடினாலும் அதை பெண்தான் அனுபவிக்கிறாள்.  ஒரு பெண் வறுமையில் சுழல்கிறாள் என்றால் அதன் வேர்களை நாம் பார்ப்பதில்லை, வெளிப்புறத்திலிருந்து பார்த்துவிட்டு கொஞ்சம் பரிதாப அலையயை வீசிவிட்டு நகர்ந்து போகிறவர்கள்தான் அதிகம். அவள் ஏன் வறுமையில் இருக்கிறாள் அதை எவ்வாறு ஒழிப்பது என்று யாரும் இறங்குவதில்லை. அவளுக்கு சிறிது உணவோ உடையோ வாங்கி குடுத்துவிட்டு பெருமிதத்துடன் உலகம் நகர்கிறது, இன்று உதவி செய்யலாம் , உணவும் உடையும் தற்காலிகமானதே, நாளைக்கு அவள் என்ன செய்வாள் என்று மனம் பதைபதைக்கும்  போதுதான் தெளிவு பிறக்கும்.

எனக்கு தெரிந்த எவ்வளோவோ பெண்கள் வறுமையில் பிறந்து வறுமையாலேயே இறந்திருக்கிறார்கள், கணவன் குடிகாரனாக அமைந்து விட்டால் இன்னும் கொடுமை. எவ்வளோவோ திறமை தனக்குள்ளிருந்தும் தன கணவனின் சொல் கேட்டு அடங்கி போகிறாள். ஆணாதிக்கம் மிக்க  சமுதாயத்தில் அவளை வேளைக்கு செல்லவும் அனுமதிப்பதில்லை ” பொட்டச்சி சம்பாரிச்சுதான் இந்த குடும்பம் நடக்கணுமா ” என்ற வீண் மண்டை கனம்.  வறுமையான குடும்பத்தில் பிறக்கும் பெண் வறுமைக்கு பயந்து ஒடுங்கி மறுபடியும் வறுமைக்கே பலியாகிறாள், ஏன் அந்த குடும்பத்தில் வறுமை என்று யோசிக்கிறோமா , அப்படி யோசிப்பவர்கள் மிகவும் குறைவு , உதவி செய்ய விழைகிறவர்கள் கூட தற்காலிக உதவிதான்

செய்கிறார்களே தவிர வறுமையை வேரோடு பிடுங்கி எரிய மறுக்கிறார்கள்,  ஒரு இள வயது பெண் வறுமையில் வாடினால் அவளுக்கு படிப்பிற்கு உதவி செய்யுங்கள் , படிப்பு அவளை வறுமையிலிருந்து மீட்டெடுக்கும், படிப்பின் சுவையை அவள் உணரட்டும், அவள் படிப்பு முடியும் வரை அவள் உணவிற்கும் உதவுங்கள், ஆரோக்யமான பெண்ணால் வலிமையான எதிர்காலத்தை உருவாக்க முடியும்.

வறுமை ஏன் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது பெண்கள் மத்தியில் ? யோசித்தோமா , இதற்கு தீர்வு இளைய சமுதாயத்தினரை தேர்ந்தெடுங்கள் , வறுமையை பற்றி பேசி கொண்டே இருக்க கூடாது என்று அறிவுறுத்துங்கள் , எண்ணங்களை மாற்றுங்கள், உறுதியாக பெண்ணினம் சக்தி பெறும்.

பெண்கள் தினத்தன்று மட்டும் கொண்டாடப்பட வேண்டியவள் அல்ல பெண், அன்றாடம் போற்றப்பட வேண்டியவள். நுனிபுல்லாக பெண்களின் வறுமையை பார்க்காமல் ஆழமாக பார்த்து அந்த வேர்களை பிடுங்கி எறிவோம் , செழிப்பான சமுதாயத்தை உருவாக்குவோம் !

வறுமையிலும் நம் தங்கைகள் சிறப்பான மதிப்பெண் எடுக்கிறார்கள், பஞ்சு மெத்தையில் படுத்து சொகுசு வாழ்க்கையில் படித்த பெண்களை விட அதிக மதிப்பெண் எடுக்கிறார்கள் , ஆனால் அதற்கு பின் அவர்களின் வாழ்க்கை எங்கே போகிறது ? அறிவோமா என்றால் இல்லை என்ற பதிலே பொருந்தும்.  ஊடகங்களும் அவர்களை காட்சி பொருளாக்கி , வறுமையான வீட்டையும் , நலிந்த பெற்றோர்களையும் காட்டி நம்மளை வை பிளக்க வைக்கின்றன . அதோடு அந்த செய்தி முடிந்துவிடும் அதை பார்த்து சிலர் உதவுவார்கள் , படிப்பு செலவை நானே ஏற்கிறேன் , அவள் படித்து முடித்துவிட்டால் வறுமை ஒழிவது உறுதி அண்ணல் படித்து முடிக்கணுமே , உதவ முன் வருபவர்கள் படிப்புக்கு உதவுவார்கள் அவளின் மூன்று வேலை உணவுக்கு யார் உதவுவார்கள், குடிகார தந்தை தாய் ஈட்டும் சிறிது பணத்தையும் பறித்து விடுகிறான், ஒரு கட்டத்தில் உடல் நிலை சரியில்லாமல் படுத்து விடுகிறான் , கூட பிறந்தவர்களை யார் கவனிப்பது, தந்தையின் மருத்துவ செலவுக்கு என்ன செய்வது, இப்படி பட்ட சூழ்நிலையில் ஒரு பெண்ணால் மனது ஒன்றி எப்படி படிப்பை தொடர முடியும், தாய்க்கு துணையாக தானும் வேளைக்கு செல்ல முடிவெடுக்கிறாள் , இப்படித்தான் செல்கிறது இள வயது வறுமை. அன்றே அவ்வை சொன்னாள் ” கொடிது கொடிது வறுமை கொடிது , அதனிலும் கொடிது இளமையில் வறுமை” பல பெண்கள் அதை தான் அனுபவித்து வருகிறார்கள். வறுமையின் வேர்களை அறுக்க வேண்டுமென்றால் விசாலமான பார்வை தேவை, தற்காலிக உதவிகள் செய்வதை விடுத்து ஆழமான உதவிகளை செய்து பெண்களின் வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்தி வறுமையை வேரறுப்போம்.

“மாதர் தம்மை இழிவு செய்யும் மடமையை கொளுத்துவோம்”  எத்துணை பேர் இதை சரி என்பார்கள், மேடை பேச்சுக்கும் , பெருமை பேச்சுக்கும் இது சரி வருமே தவிர நடைமுறை வாழ்க்கையில் முடியாத ஒன்று, பெண்கள் சந்திக்கும் பிரச்சினைகள் தான் எவ்வளவு , சரி வீட்டில் வறுமை வெளியே வந்து சம்பாதித்து குடும்பத்தை உயர்த்தலாம் என்றால் இந்த சமுதாயம் அவளை புரட்டி போடுகிறது , பல சோதனைகளை அவள் சந்திக்க நேரிடுகிறது, அவமான படுத்த படுகிறாள் , அவளின் பலவீனத்தை , அன்பான உள்ளத்தை கூறு போடுகிறது, இத்தனையும் தாண்டி அவள் முன்னேறுகிறாள் என்றால் பாரதி கனவு கண்ட புதுமை பெண் அவள்தான், கொடுமை என்னவென்றால் அந்த புதுமை பெண்கள் அடிக்கடி பூப்பதில்லை.  வேறு வழி இல்லாமல் கிடைக்கும் கூலி வேலையை செய்து கொண்டு மறுபடியும் அதே வறுமை, இப்படி சொல்லி கொண்டே போகலாம். வறுமை அரக்கனை பெண்களின் பாதையிலிருந்து நசுக்கி விட்டால் வளமான அழகான உலகம் அமைவது உறுதி.

#Beijing25 ||ROADMAP: women and peace

Standard

Shohini Banerjee’s depiction of the inclusion of women in peace processes was the winner of Roadmap, an infographic contest to celebrate 25 years of the Beijing Platform for Action.

References

  1. Council on Foreign Relations. Women’s Roles in Peace Processes: Explore the Data. Retrieved August 15, 2020, from https://www.cfr.org/womens-participation-in-peace-processes/explore-the-data
  2. Gender Peacekeeping. Retrieved August 20, 2020, from
    https://peacekeeping.un.org/en/gender
  3. Hedström, J., & Senarathna, T. (Eds.). (2015). Women in Conflict and Peace (Rep.). International Institute for Democracy and Electoral Assistance. from https://www.idea.int/sites/default/files/publications/women-in-conflict-and-peace.pdf
  4. Khullar, A. (2020, January 16). A Lukewarm Commitment: India and Gender Equality in Security Affairs. Retrieved August 26, 2020, from https://southasianvoices.org/a-lukewarm-commitment-indian-perspectives-on-unscr-1325/
  5. Landmark resolution on Women, Peace and Security (Security Council resolution 1325). (n.d.). Retrieved August 20, 2020, from https://www.un.org/womenwatch/osagi/wps/
  6. O’Reilly, M. (2015). Why Women? Inclusive Security and Peaceful Societies (Rep.). Inclusive Security. from https://www.inclusivesecurity.org/wp-content/uploads/2020/02/Why-Women-Brief-2020.pdf
  7. Press Trust India. (2019, October 22). Urgent need to institutionalise involvement of women in conflict prevention: India. Retrieved August 15, 2020, from https://economictimes.indiatimes.com/news/politics-and-nation/urgent-need-to-institutionalise-involvement-of-women-in-conflict-prevention-india/articleshow/71699614.cms?utm_source=contentofinterest
  8. Samad, K. (2011). Gender, Conflict and Peace-building: On the Margins of Development
    (Rep.). Paris: UNESCO. doi: BFC/PCPD/2011/PI/1/REV.2

Shohini Banerjee is a Gender and Development Consultant.

#Beijing25 || Viewpoint: Pramila, the structural roots of women’s poverty

Standard

The winner of Viewpoint, an essay contest to commemorate 25 years of Beijing Platform for Action, was this essay by Berneth Pramila

Poverty can be understood as scarcity of money. A woman’s poverty is a state when she cannot afford to earn money for livelihood. The structural roots leading to such a status can be unemployment which leads us to uneducated or under-educated women. This maybe followed by early marriage of girls, several child births, unequal treatment by the husband and his family in financial decisions, threat and harassment regarding her employment at the workplace, pay gaps, inequality of representation in decision making boards, committees, institutions, and even in parliament.

The socio-economic-political, religious, and cultural beliefs, norms and sanctions that are predominantly developed and maintained by the male population play a key role in sustaining women in the poverty state. A girl child is treated secondary and ignored against the male child in all aspects including nutrition, education, and property rights. She is rarely introduced to reasoning, thinking, decision-making, and qualities that will groom her into a potential, capable, and independent human being; especially economic independence is almost never taught or developed in the girl child. She is thus always a dependent on others at all stages of her life.

Even though culturally and religiously a woman still faces the threat of poverty, nowadays there are many changes taking place in socio-economic and political arenas due to globalisation. Education is the key factor for women’s employment and self-awareness. Technological progress and its availability also have created tremendous awareness in women about other pioneering women that are independent, prosperous, and self-deciding.

Realization and acknowledging by families, particularly by men, that women are equals and partners by birth and in life, might bring about much more development and progress in alleviating and chopping off these structural roots of women’s poverty. The government and policy makers need to play a pivotal role in introducing and implementing programs and laws that bring about awareness, upliftment, and societal change in the status of women. This also will have a much broader reach for women in remote and tribal areas.